Weet jij wel zeker wat je niet wilt?

Weten wat je niet wilt lijkt gemakkelijk

Je ervaart het, je voelt het. Je loopt ergens tegenaan en je weet, “Neen, dit wil ik niet meer.” Dat ‘weten’ zit minder in je hoofd, het huist veel meer in je emoties. 
Vaak, krijg je dan als reactie: “Wat wil je dan wél?” Die vraag is moeilijker te beantwoorden. Wat je wél wilt moet je op dat ogenblik be-denken, je verbeelden, dromen. Wat je wél wilt kun je niet voelen. Je kunt het met je verbeelding enkel een beetje aanvoelen, voordromen. Echt voelen doe je enkel wanneer je nu bent waar je wilt zijn, doet wat je wilt doen, ervaart wat je wilt ervaren.
Na het gevoel ‘Dit wil ik niet meer’ komt de vraag: “Hoe geraak ik hier uit? Hoe geraak ik dit kwijt? Hoe verander ik de situatie?” Zijn de ik-wil-dit-niet-meer gevoelens erg sterk, ervaar je ze als dringend, misschien zelfs dramatisch “Neen!!!”, dan klinkt de vraag die volgt ook dringend en luid: “Wat wil ik eigenlijk wél?”. Het is een vervelende vraag want je weet niet zo op een-twee-drie een antwoord.
De ‘goede raad’ van vrienden volgen en je verbeelden wat je wél wilt, brengt je op dat ogenblik niet veel verder. Je hebt niet steeds een positief toekomstbeeld klaar. Daarenboven is er een weg af te leggen, van hier naar ginder. Die weg ligt niet onmiddellijk zichtbaar voor je voeten. Je beschikt niet over de wegenkaart-van-je-toekomst of een levensloop-gps.

Is weten wat je niet wilt wel zo eenvoudig?

Vaak hoor ik iemand roepen “Dit wil ik niet!” en is op dat moment het beeld van datgene wat hij wil vermijden zeer vaag. Net omdat het een emotionele reactie is zijn de zaken niet erg helder. Het betekent daarom een grote stap vooruit om stil te staan bij vragen als: Wat wil ik zeker niet?, Waar wil ik hoe dan ook nooit belanden?, Welke omgeving past helemaal niet bij mij?, Wat laat me op dit ogenblik volledig koud?, Welke onderwerpen zijn geen overweging waard (tijd, energie, geld)? Met welke gegevens hou ik helemaal geen rekening?
Dit noemt men niet-bevestigende vragen. Je stopt met vragen te stellen die er alleen maar op gericht zijn je huidige visie te bevestigen (Ik heb gelijk).
(Leer de ‘juiste’ vragen te stellen = De Kunst van het vragen)
Dit betekent niet dat je je focust op het probleem. Neen, je maakt alleen duidelijk waar je nu staat en wat het betekent om ‘een stap weg van hier’ te zetten. Een helder beeld van wat je niet wilt maakt het vinden van een doel dat je wél wilt makkelijker. Het helpt je tevens om bij iedere stap te oordelen of die wel degelijk leidt weg van waar je stond. Niet zelden herhalen we immers onbewust oud gedrag.

Overtuigingen die stimuleren en andere die belemmeren

Heb jij ook deze overtuigingen aangenomen: “Je moet eerst inzicht verwerven en dan pas kan je iets doen.”, “Indien je weg wilt van iets moet je eerst weten waar je naartoe wilt.” Overtuigingen die daar bij horen: “Eens je iets hebt beslist moet je doorgaan. Je moet volhouden. Je mag onderweg niet twijfelen.”, “Er is maar één juiste weg en wanneer je die niet kent raak je verloren.”, “Zijpaden leiden af van het doel.”
Dit zijn overtuigingen die in veel gevallen belemmerend werken. Ze vormen een obstakel om vandaag reeds op weg te gaan. Vaak worden ze je verteld onder het mom van ‘oplossingsgericht’ te werken. Ze werken als oogkleppen die je belemmeren om je te verwonderen.
Overtuigingen die ruimte scheppen zijn bv.: “Ik hoef het uiteindelijk doel niet te kennen om vandaag reeds een eerste stapje te zetten.”, “Ik heb de kracht om een eerste stapje te zetten. Ik kan het vandaag!”, “Met ieder stapje dat ik zet, hoe klein ook, word ik sterker.”, “Ieder stapje brengt me dichter bij de plek waar ik me beter voel.”, “Rechte lijnen bestaan er enkel in de wiskunde, niet in het leven.” , ”Verdwalen is een effectieve manier om een nieuwe weg te vinden.”, “Ongeduld is een slechte raadgever. Alles heeft zijn tijd.”, “Ik kan maar zien wat ik niet ken als ik ophou te kijken zoals ik gewoon ben te kijken.”, “Op iedere plek heb ik 360 graden waarin ik een volgende stap kan zetten.”
Als je op weg gaat zonder oogkleppen kan je verwonderd om je heen kijken en plots iets zien wat je niet kon bedenken toen je vertrok.

Een meer vruchtbare aanpak

Met de houding en de aanpak van de Padvinder kun je wél tegelijk nieuwe stappen zetten én gaandeweg, al lopend, je doel scherper krijgen. Je kunt op weg gaan met een helder “Dit wil ik niet” zonder duidelijk te weten wat je dan wél wilt. Je kunt je voeten (letterlijk) in een andere richting zetten. Dan start je met doen. Je zet kleine stapjes. Je verandert nu, niet morgen. Je zet nu reeds stapjes in een bepaalde richting zonder een duidelijk eindpunt voor ogen. Je leert kleine acties te ondernemen en telkens goed te observeren: In welke mate voelt deze plek een beetje meer ‘thuis’, meer van mezelf? In welke mate heb ik meer voldoening dan op de plek waar ik gisteren stond? Wat kan ik doen om mijn eigen kracht opnieuw in te zetten voor mijn volgende stapje, morgen? Welke vraag komt er nu in me op en in welke richting (van het Vragenkompas) wijst die?
Je leert kleine stappen te waarderen. Je leert jezelf te waardeeren.

Bij zo’n tocht heb je meer aan een Padvinder-begeleider, iemand die weet hoe een pad te vinden. Een Gids-begeleider, iemand die ‘hét’ allemaal weet, kent enkel de bekende paden.
Heb je behoefte aan een Padvinder-begeleider? Contacteer me

(Ik schrijf als ervaringsdeskundige)