Hoe kan één vraag je leven veranderen?

Het is me reeds een paar keer overkomen: ik beleef een periode van onrust en plots stelt iemand een vraag die een Aha! bij me oproept waardoor ik de gans andere kant opkijk. Of ik lees een boek en één zin treft me zo diep dat de vraag die het oproept me helpt te beslissen om me om te keren.
Bij een van die momenten vroeg een jonge vrouw me: “Wat als datgene wat je te doen hebt, niet hier in dit land maar op een andere plek moet gebeuren?” Dat zette me aan om de zaak vanuit een ander perspectief te bekijken. Ik zette daarop een stap die ik eerst niet in gedachte had.
De vrouw beheerste de kunst haar vraag open en zorgvuldig in het midden te leggen, met een glimlach. Ik voelde me volkomen vrij om die op te nemen of niet. Toen ik haar wilde vertellen wat er allemaal in mij omging, zag ze dat en zei enkel: “Laat het rusten. Ga nu maar.” Ze hoefde geen uitleg. We voelden beiden dat het goed was zo.

Ik heb altijd geweten

dat ik uiteindelijk deze weg zou inslaan

Maar gisteren wist ik niet

dat het vandaag zou zijn. (*)

Wanneer heb jij ooit zo’n betekenisvolle vraag gekregen? 
Wat maakte het verschil met andere momenten waarop je een vraag werd aangeboden?
Ik lees graag jouw verhaal. Plaats het onder dit bericht. Dank je.

Verschillende malen heb ik zelf de vreugde mogen beleven dat ik een vraag aanbood die door de betrokkene werd beleefd en aangegrepen als doorslaggevend voor zijn volgende beslissing.

De kunst van het stellen van de ‘juiste’ vraag is geen technische vaardigheid die eens je ze in de vingers hebt, altijd automatisch beschikbaar is. Zoals fietsen bijvoorbeeld.
 Steeds opnieuw begin je met uitdrukkelijk aanwezig te zijn, aandachtzaam, volledig. Scherp waarnemen van wat er zich ‘nu’ afspeelt. Wat merk je op bij de ander? Wat vertelt je eigen innerlijke je over jezelf, over je eigen behoeften?
Steeds opnieuw is het ‘hier en nu’ anders, verschillend, duidelijker of vager. En dat bepaalt in welke mate jouw vraag ‘juist’ kan zijn.
Vragen stellen vanuit een gewoonte is een valkuil. Indien je toch een stapsgewijze methode wenst, start dan met zwijgen en waarnemen. Overloop eerst in stilte de acht richtingen van het Vragenkompas. Zo kun je snel uitschakelen wat je best nu niet vraagt.

De basis van de kunst van het vragen stellen kan ik je aanleren tijdens een workshop. De kunst zelf leer je echter pas grondig al vragend. Je vindt je eigen weg al lopend. Na veel vallen en opstaan krijg je het onder de knie om iets minder te vallen. Zoals een peuter leert lopen en het hem nog eens vele jaren oefenen vergt vooraleer hij de 100m in minder dan 12 seconden kan afleggen.

De Lemniscaat Academie organiseert samen met De Huiskamer regelmatig een vierdaagse workshop ‘De kunst van het vragen stellen’.


(*) Ariwara no Narihara (Japanse dichter, 825-880)
Het laatste gedicht dat hij schreef bij het vernemen dat hij zou sterven:

Long ago I heard

That this is the road we must all

Travel in the end,

But I never thought it might

Be yesterday or today.

Een andere vertaling, als zou het gaan om iedere belangrijke stap in het leven, maakte het gedicht erg populair:
I have always known
That at last I would
Take this road, but yesterday
I did not know that it would be today.

Je reactie is van harte welkom

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s