WYSIWYG – De wereld is wat je er zelf van maakt

De aanleiding voor dit bericht is dit TED Talk filmpje (12 min), een CEO van een bedrijf vertelt:
http://www.ted.com/talks/isaac_lidsky_what_reality_are_you_creating_for_yourself

What You See Is What You Get = datgene wat je op het scherm ziet, komt ook zo uit de printer. In de beginjaren van de pc was dat een nieuwigheid. Voor mij doet het vandaag dienst als metafoor voor de vaststelling dat we de wereld zoals we die zien, zelf maken. Dit is geen filosofische kwestie, geen spel van woorden maar concrete realiteit.
Je denkt dat de wereld rondom jou ‘is’ zoals jij hem waarneemt. Je gaat er van uit dat er buiten jou een wereld bestaat als een ‘objectief’ gegeven, en dus dat ieder mens hetzelfde ziet, wanneer hij in dezelfde richting kijkt als jij. “Iedereen ziet toch die boom daar die ik nu zie! Toch? Nu ja, niet iedereen geeft er aandacht aan, maar wanneer ze in die richting kijken, dan zien ze toch dezelfde boom als ik. Toch?” Dat willen we graag, maar is dat ook zo?

We willen het eenvoudig houden en er van uitgaan dat we hetzelfde zien, horen, voelen, proeven, ruiken. We schrappen de verschillen en vlakken zo het waarnemen én de communicatie uit. We gebruiken bijvoorbeeld de vijf hoofdkleuren om iets aan te duiden en zoeken niet naar woorden om de twintig verschillende tinten ‘groen’ aan te duiden die ik vandaag in het park tegenkom. Wie heeft ze gezien? 
Nu ja, hoe belangrijk is dat? Maakt dit enig verschil in onze communicatie? Een betere vraag dan: Hoe verandert onze communicatie wanneer we daar wél rekening mee houden? (Ja ja, het kost je meer tijd, ik weet het.)

Er is voor onderzoekers weinig nodig om jou te laten ervaren dat jij waarneemt (= je neemt voor ‘waar’ aan) vanuit je overtuigingen. Er is niet eerst het waarnemen en daarna de overtuiging dat er ‘iets’ is, op een bepaalde manier, gevolgd door de communicatie in woorden. Het is één beweging: je hebt de overtuiging dat er ‘iets’ is op déze manier én deze gedachte ‘helpt’ je bij het waarnemen dat voor jou dit ‘iets’ er is, op déze manier, én tegelijkertijd zet je dit alles om in woorden. Op deze manier creëert ieder zijn persoonlijke ‘werkelijkheid’, zijn persoonlijke WYSIWYG.
Toegegeven, het is best lastig indien er niet één externe, objectieve realiteit zou zijn. Die is er wel, maar soms nogal oppervlakkig.(*) Het lijkt wel om gek van te worden indien we er van uit moeten gaan dat iedereen een persoonlijke WYSIWYG heeft. Waar kan je dan nog op rekenen? Hoe groot zijn de verschillen tussen datgene wat jij ziet en wat ik zie? Hoe komen we achter de verschillen? Op welk moment voel je die verschillen?
Nu ja, misschien zijn de verschillen wel niet zo belangrijk en hoeven we er niet teveel aandacht aan te geven. Dat is enkel goed voor perfectionisten of zo. Het werkt merkelijk eenvoudiger en vlotter in de sociale omgang indien we niet zo scherp naar de details  kijken. Toch?
Zoals je aanneemt dat jij ziet wat er te zien ‘is’, net zo ben je overtuigd dat wat jij hoort en verstaat datgene is wat ik heb gezegd. Of omgekeerd, je bent overtuigd dat wat jij zegt hetzelfde is als datgene wat ik hoor en begrijp. Samen met slordig taalgebruik geeft dat … een grijze soep.

Er hoeft geen ‘probleem’ te zijn met een persoonlijke WYSIWYG. Het wordt zelfs boeiend wanneer je de vraag stelt: Wat levert het me meer op indien ik uitga van een persoonlijke WYSIWYG en voortdurend informeer naar wat de ander waarneemt, voelt en denkt? 
Kunnen de laatste minuten van de TED Talk je overtuigen van een meerwaarde?
De Lemniscaat Benadering heeft de persoonlijke WYSIWYG als uitgangspunt. Lees hierover in het gratis boek.

Voor reacties op dit bericht (commentaar, vragen, suggesties):
stuur een bericht naar francis@lemniscaatacademie.be

(*) Je kunt meer zien dan de oppervlakte wanneer je van verderaf kijkt of naar de diepte. De drie manieren van kijken verwijzen naar drie manieren van denken, naar drie mentale modellen: lineair, systemisch, lemniscatisch. Lees meer in ‘Drie mentale modellen‘.